"सत्य पडे कमजोर, तिथे असत्य करे जोर..." हे केवळ एक वाक्य नाही, तर आजच्या बदलत्या काळातील एक कटू वास्तव आहे. जेव्हा सत्याची बाजू घेणारे लोक शांत बसतात किंवा विखुरलेले राहतात, तेव्हा असत्याचा आणि दुष्ट शक्तींचा जोर वाढतो. हाच धागा पकडून नांदेडचे चैतन्य महाराज यांनी भामचंद्र डोंगर ही आपली पवित्र संतभूमी वाचवण्यासाठी समाजाला एकत्र येण्याचे जाहीर आवाहन केले आहे. त्यांच्या या परखड आणि मार्गदर्शक मनोगतातून आजच्या पिढीला एक मोठी दिशा मिळते.
चैतन्य महाराजांनी भाषणाची सुरुवात एका अत्यंत सुंदर आणि व्यावहारिक उदाहरणाने केली. पावसाचा एक एक थेंब जर जमिनीवर पडला, तर त्याने संपूर्ण जमीन भिजत नाही. परंतु, जेव्हा तेच थेंब वाढत जातात, तेव्हा त्यांचा एक लहान नाला तयार होतो. असे अनेक नाले एकत्र आले की एक मोठी नदी बनते आणि अशा नद्यांचा संगम झाला की तिचे रूपांतर पवित्र गंगेत होते. शेवटी या सगळ्या गंगा जेव्हा एकत्र मिळतात, तेव्हा अथांग समुद्र तयार होतो, ज्याची गरज संपूर्ण जगाला असते. हाच नियम आपल्या लढ्याला लागू होतो. आज आपण आपापल्या खेड्यापाड्यात, शहरात एक एक 'थेंब' म्हणून काम करत आहोत. जर गावागावातले हे थेंब एकत्र आले तर नाला तयार होईल, जिल्ह्यातले लोक एकत्र आले तर विचारांची गंगा वाहू लागेल आणि जेव्हा संपूर्ण महाराष्ट्रातील जनता या पवित्र कार्यासाठी पेटून उठेल, तेव्हा लोकशक्तीचा असा 'समुद्र' तयार होईल, ज्याच्या समोर केवळ राज्य सरकारच नव्हे, तर केंद्र सरकारलाही नमावेच लागेल.
महाराजांनी दुसरा एक अत्यंत महत्त्वाचा दाखला दिला तो म्हणजे मुंग्यांचा. एक मोठा सर्प पाहून माणूसही घाबरून पळून जातो. पण त्याच सापावर जर हजारो मुंग्यांनी एकत्र येऊन, संघटित होऊन हल्ला केला, तर त्या सापालाही त्या पराभूत करू शकतात आणि नष्ट करू शकतात. आज आपल्या संतभूमीवर परकीय कंपन्यांचे आणि दुष्ट प्रवृत्तींचे जे सावट आले आहे, ते या मोठ्या सापासारखेच आहे. या दुष्ट प्रवृत्तींचा आणि षडयंत्राचा बिमोड करायचा असेल, तर आपल्यालाही मुंग्यांसारखे 'वज्रसंघटन' उभे करावे लागेल.
जगद्गुरु संत तुकाराम महाराज यांना वारकरी संप्रदायात आणि आपल्या मनात जे सर्वोच्च स्थान आहे, त्याचे मूळ कुठे आहे? तुकोबारायांनी भामचंद्र डोंगराच्या दऱ्याखोऱ्यांत बसून कठोर तपश्चर्या केली, तिथे त्यांना ईश्वरी साक्षात्काराची अनुभूती आली, म्हणूनच भामचंद्र डोंगराला अनन्यसाधारण महत्त्व आहे. जर भामचंद्र डोंगरावर ही साधना झाली नसती, तर आज आपण ज्या परमार्थाचा अभिमान बाळगतो, तो पायाच आपल्याला मिळाला नसता.
आपण रात्रंदिवस तुकोबारायांच्या नावाचा जयघोष करतो, त्यांचा धावा करतो. पण महाराजांनी स्पष्ट शब्दांत बजावले आहे की, नुसता धावा करून चालणार नाही, तर आता प्रत्यक्ष कृती करण्याची वेळ आली आहे ! आपल्या संतांनी किंवा देवाने कधीही स्वस्थ बसून आयुष्य घालवले नाही, त्यांनी अन्यायाविरुद्ध आणि समाजासाठी अखंड कष्ट उपसले. मग आपण कसे शांत बसू शकतो?
चला, एकत्र येऊया!
भामचंद्र डोंगर हे केवळ एक भौगोलिक ठिकाण नाही, तर ते आपल्या संस्कृतीचे, अस्मितेचे आणि अध्यात्माचे ऊर्जाकेंद्र आहे. हे ऊर्जाकेंद्र वाचवणे, ही प्रत्येक वारकऱ्याची, शिव-शंभू भक्ताची आणि मराठी माणसाची नैतिक जबाबदारी आहे. संतांचे हे पवित्र कार्य पुढे नेण्यासाठी आपल्या परीने खारीचा का होईना वाटा उचलण्याचा विडा आता आपल्याला उचलावाच लागेल!
सत्याची शक्ती कमजोर पडू देऊ नका. संघटित व्हा, जागे व्हा आणि आपल्या पवित्र संतभूमीच्या रक्षणासाठी या लढ्यात सामील व्हा!
लेखक: मधुमित्र व संतभूमी संरक्षक संघर्ष समिती, महाराष्ट्र राज्य
दिनांक: २३-०३-२०२६